Asian Dub Foundation to wojownicy MIDI XXI wieku. Ich charakterystyczne brzmienie to kombinacja ciężkich rytmów ragga-jungle, basów indo-dubowych, ostrych gitar inspirowanych sitarem i tradycyjnych dźwięków zaczerpniętych z płytoteki rodziców, a to wszystko przetykają bystre, przemyślane teksty. Płyta „Rafi’s Revenge” z 1998 roku (London Records) została dobrze przyjęta przez krytykę i była nominowana do Mercury Prize. W tamtym okresie zespół uchodził za jeden z najciekawszych zespołów koncertowych w Wielkiej Brytanii. Dzięki tej płycie grupie udało się dotrzeć do znacznie szerszej publiczności.
Wszystko zaczęło się w 1993 roku w londyńskiej organizacji Community Music, gdzie basista Dr Das uczył technik muzycznych. Dogadał się z jednym ze swoich studentów, raperem Deederem Zemanem oraz z działaczem na rzecz przestrzegania praw obywatelskich – DJ Panditem i w trójkę stworzyli grupę, która występowała na koncertach antyrasistowskich. W następnym roku dołączył do nich gitarzysta Chandrasonic i wszystko zaczęło nabierać kolorów. Skład ostatecznie ustalił się w 1995 roku, kiedy do zespołu dołączył Sun-J specjalista od technik koncertowych i ruchów radykalnych. W tym właśnie roku ukazał się debiutancki album zespołu – ‘Facts and Fictions’ (Nation Recods). Jednak przeszedł on bez większego echa w kraju ogarniętym obsesją na punkcie popowych gitar retro. Wtedy ‘Asian’ jeszcze nie znaczyło ‘cool’.
Na kontynencie ADF miała całkiem sporo możliwości, by rozwijać swoje umiejętności koncertowe. Ich propozycja muzyczna i tekstowa spotkała się z dużym entuzjazmem, zwłaszcza we Francji, gdzie w 1997 roku ukazał się drugi z kolei album zespołu – ‘R.A.F.I.’ (Virgin France). Wydana w następnym roku płyta ‘Rafi’s Revenge’ była de facto reedycją ‘R.A.F.I.’, wzbogaconą znacznie przez obszerny materiał koncertowy. Uwagę brytyjskich mediów zwrócił na ADF dopiero zespół Primal Scream. W 1997 roku ADF zagrał z nimi trasę koncertową po Wielkiej Brytanii. W tym czasie zespół podpisał już kontrakt z London Records. Oba zespoły nagrały również wspólnie singiel ‘Free Satpal Ram’, opisujący sytuację pewnego Azjaty, który według artystów stał się kolejną ofiarą brytyjskiego systemu sprawiedliwości. Przez większą część 1998 roku ADF jeździło z koncertami, przyciągając bardzo zróżnicowaną kulturowo publiczność, która zgodnie twierdziła, że ich występy podnoszą na duchu.
W Wielkiej Brytanii usilne poparcie grupy ze strony Primal Scream wkrótce odniosło zamierzony efekt. Dziennikarze byli zachwyceni energią ADF i zupełnie niesłusznie porównywali grupę do wcześniejszych zespołów punkowych. Nie mieli pojęcia, że to właśnie brak zainteresowania ze strony dziennikarzy, a także występy przed dziką francuską publicznością sprawiły, że ADF rozwinęło się właśnie w takim kierunku. ADF wystąpiło na wielu znaczących festiwalach w Wielkiej Brytanii, Europie, a także na Fuji Rock Festival w Japonii. Jesienią, dzięki wspólnym koncertom z Beastie Boys, ADF miało okazję zaprezentować się publiczności w USA. Ku własnemu zaskoczeniu zespół został tam przyjęty bardzo przychylnie. Obecność ADF pomogła zburzyć wiele stereotypów o muzykach azjatyckich, a także – z rozpędu, o samych Azjatach. Potwierdzeniem ich istotnej roli była BBC Asian Award for Music przyznana ADF w 1998 roku. Dzięki zdobytemu uznaniu i popularności ADF udało się uzyskać od London Arts Board fundusze na ADF Education (ADFED), organizacji, która miała zajmować się promocją edukacji muzycznej wśród młodzieży. Obecnie ADFED jest niezależną organizacją, prowadzącą rozmaite warsztaty w Londynie.
Pierwsza samodzielna trasa koncertowa ADF po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie odbyła się wiosną 1999 roku. Zespół spotkał się z prawdziwie entuzjastycznym przyjęciem. Większość koncertów została wyprzedana. Podczas trasy, ADF towarzyszył Audio Active z Japonii, dlatego całość zyskała miano ‘azjatyckiej inwazji’. W marcu 2000 ukazał się trzeci album ADF – ‘Community Music’. Tytuł pochodzi oczywiście od miejsca, gdzie wszystko się zaczęło, a także podkreśla szacunek zespołu dla złożonych, pozanarodowych korzeni kulturowych i etnicznych. Zaprezentowano tu bardziej rozległe brzmienie, pojawiły się smyki i róg, co z pewnością zdziwiło tych, którzy spodziewali się dźwięków ‘jungle punkowych’. Dzięki imponującemu tournee po Europie, wyjazdom do Singapuru, Australii i Nowej Zelandii, a także pierwszym koncertom w Japonii ADF, zyskało reputację jednego z najbardziej pracowitych zespołów koncertowych. Podczas ostatniej trasy po Francji zespół po raz pierwszy wystąpił w rozszerzonym składzie. Dołączył do nich Rocky Singh (perkusja), którego poznali w Toronto, MC Aktarvat i MC Spex z Invasian, które powstało dzięki ADFED, oraz Pritpal Rajput. Artyści ci występują obecnie podczas wszystkich koncertów ADF. Deeder Zeman w Sylwestra 2000 zagrał swój ostatni koncert z zespołem. Wypełnił wszystkie zobowiązania kontraktowe i opuścił ADF, aby zająć się młodymi działaczami na rzecz przestrzegania praw obywatelskich oraz by poświęcić się pracy w organizacjach antyrasistowskich, co zresztą planował już od pewnego czasu. Zapragnął odetchnąć od muzyki (w końcu był w zespole odkąd skończył 14 lat), a zwłaszcza od koncertowej harówki i postanowił zająć się innymi aspektami życia. W marcu 2001 roku, zespół skomponował, a następnie wykonał ścieżkę dźwiękową do filmu ‘La Haine’, co było częścią projektu ‘Only Connect’ w londyńsjim Barbican. Wydarzenie to spotkało się z dobrym przyjęciem krytyki i pozwoliło zaprezentować instrumentalne umiejętności zespołu, które były zwykle przesłaniane przez tak zwany polityczny aspekt jego twórczości.
W kwietniu 2001 British Council zorganizował trasę koncertową ADF w Brazylii. Była to pierwsza trasa w nowym składzie. Wszyscy członkowie ADF angażowali się w pracę z młodzieżą podczas warsztatów muzycznych, a jednocześnie grali własne koncerty. Opierając się na doświadczeniu zdobytym w ADFED, Spec i Aktarvat zaprezentowali tam sekwenser MPC 2000. Same koncerty okazały się iście spektakularnym sukcesem. Na scenie, obok ADF pojawiły się zespoły brazylijskie: Orappa, Nacao Zumbi, Afroreggae. Pasja i inwencja twórcza nowopoznanych zespołów zrobiła ogromne wrażenie na ADF.
Jesienią London Records pozbywało się większości artystów z katalogu i rozwiązało umowę z zespołem. ADF od wiosny nagrywało nowy materiał, dlatego niezwłocznie zaczęło negocjacje z nową firmą – Labels/Virgin Records. Ostatecznie podpisanie kontraktu nastąpiło w maju 2002 roku.
Zespół zakończył 2001 rok swoją pierwszą poważną trasą koncertową po Europie Wschodniej. Entuzjazm i poparcie fanów w tym regionie były dla artystów prawdziwym szokiem. W Jugosławii wystąpili przed 8 000 publicznością, co stanowi w ich karierze klubowej prawdziwy rekord. W Bułgarii na koncert przyszło 3 500 ludzi. Podobnie jak po wizycie w Brazylii, zespół wrócił do kraju zainspirowany i niezwykle podbudowany. Na początku 2002 roku na pokładzie ADF zawitał Adrian Sherwood, który został producentem wykonawczym nowej płyty. Sherwood był przez lata inspiracją dla ADF. Jako producent skierował na właściwe tory nowy projekt ADF, który zboczył nieco z kursu w związku ze zmianą firmy fonograficznej. Razem z Sherwoodem nad płytą pracowali nowi producenci tacy jak Jaswad, którzy mieli uwspółcześnić niektóre bity i brzmienie.
 
Strona oficjalna:
http://www.asiandubfoundation.com/