| Przez ostatnie ćwierć wieku, Nigel Kennedy zyskał sobie na całym świecie sławę jednego z największych wirtuozów skrzypiec... |
Przez ostatnie ćwierć wieku, Nigel Kennedy zyskał sobie na całym świecie sławę jednego z największych wirtuozów skrzypiec i jest niewątpliwie jednym z najważniejszych skrzypków, jakich kiedykolwiek zrodziła brytyjska ziemia. Jego wirtuozeria, niezwykły talent i otwartość w kontaktach z ludźmi sprawiły, że z innej perspektywy postrzegany jest teraz repertuar klasyczny i współczesny.
Jako dziecko, Kennedy był najsłynniejszym protegowanym Yehudiego Menuhina był słuchaczem Menuhin School. Po śmierci lorda Menuhina ujawniono fakt, że legendarny skrzypek opłacał przez wszystkie lata z własnej kieszeni czesne za edukację młodego Kennedy’ego. Ze szkoły Menuhina Kennedy przeniósł się do Juilliard School of Music w Nowym Jorku, gdzie kontynuował edukację pod okiem słynnej nauczycielki Dorothy DeLay.
W swojej karierze Kennedy wielokrotnie koncertował w Azji, Australii, Kanadzie, Europie i Stanach Zjednoczonych, wraz z towarzyszeniem najlepszych na świecie orkiestr i dyrygentów wystąpił podczas największych europejskich i amerykańskich festiwali.
Do najważniejszych momentów w karierze skrzypka należy zaliczyć pierwszy występ w Royal Festival Hall w Londynie, w 1977 roku, gdzie wykonał koncert skrzypcowy Mendelssohna, z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej pod batutą Riccardo Mutiego oraz debiut na deskach filharmonii w Berlinie, w 1980 roku i debiut z orkiestrą w Nowym Jorku w 1987 roku.
W ciągu całej swej niezwykłej kariery Nigel Kennedy zawsze przyciągał uwagę mediów w Wielkiej Brytanii i na całym świecie. Wielokrotnie występował w telewizji. Jego interpretacje Koncertu skrzypcowego Brucha i Czterech Pór Roku Vivaldiego nadawane były w pasmach najwyższej oglądalności. Artysta był również bohaterem programu ITV – “This is Your Life”. Dwukrotnie występował na zaproszenie członków brytyjskiej rodziny królewskiej – w Birmingham dla fundacji księcia Karola - Prince's Trust i w London Palladium, dla Jej Wysokości Królowej Elżbiety i Księcia Edynburga.
Od początku Kennedy był jednym z najważniejszych artystów wytwórni EMI. Jego wielokrotnie nagradzana dyskografia jest imponująca. Artysta zarejestrował dwa fantastyczne nagrania koncertów skrzypcowych Elgara: pierwsze - z Orkiestrą Filharmonii w Londynie i Vernonem Handleyem, otrzymało status złotej płyty, tytuł „Płyty Roku 1985”, nadany przez pismo Gramophone, tytuł „Najlepszej Płyty z Muzyką Klasyczną” podczas rozdania BPI Awards. Sukces albumu to również ponad 300,000 sprzedanych egzemplarzy. Płyty z interpretacjami Brahmsa i Beethovena rozeszły się w nakładzie ponad 100,000 egzemplarzy każda, zaś epokowe wykonanie „Czterech Pór Roku” zapewniło Kennedy’emu miejsce w Księdze Rekordów Guinnessa - album osiągnął najlepszy w historii wynik sprzedaży wśród krążków z muzyką klasyczną. Na całym świecie sprzedano ponad 2 miliony płyty z nagraniami Vivaldiego, a album przez pół roku pozostawał na szczycie brytyjskiego notowania muzyki klasycznej.
Inne znaczące nagrania Kennedy’ego to koncert skrzypcowy Czajkowskiego z Orkiestrą Filharmonii w Londynie, sonata solo Bartoka, Mainly Black i autorska aranżacja Black, Brown i Beige Suite Ellingtona, koncert skrzypcowy Sibeliusa z Miejską Orkiestrą Symfoniczną Birmingham pod batutą sir Simona Rattle, koncert skrzypcowy Waltona z Royal Philharmonic Orchestra i André Previnem oraz koncerty Brucha i Mendelssohna z Angielską Orkiestrą Kameralną, pod batutą Jeffrey’a Tate’a.
Wytwórnia EMI wydała również słynne nagrania własnych kompozycji Kennedy’ego, zatytułowane „Kafka”. W marcu 1991 roku ukazało się nagranie koncertu skrzypcowego Brahmsa z Orkiestrą Filharmonii w Londynie, pod kierownictwem Klausa Tennstedta, zaś w czerwcu 1992 roku Kennedy połączył siły z NDR-Sinfonieorchester i Klausem Tennstedtem, by wspólnie nagrać koncert skrzypcowy Beethovena.
W katalogu Kennedy’ego znalazły się również nagrania kameralne Debussy’ego i Ravela oraz koncert skrzypcowy Berga.
Kennedy wydał także książkę „Always Playing” – wydawnictwo rejestrujące fragmenty życia skrzypka. Artysta uparcie utrzymuje, że nie jest to biografia. Po raz pierwszy, książka została zaprezentowana podczas targów książki w Edynburgu, w sierpniu 1991 roku, rok później ukazała się na rynku.
W 1992 roku Kennedy podjął kontrowersyjną i żywo dyskutowaną na forum publicznym decyzję o całkowitym zaprzestaniu występów. W tym czasie EMI wydało „A Portrait of Nigel Kennedy”.
W kwietniu 1997 roku, po pięcioletnim urlopie, Kennedy powrócił triumfalnie na międzynarodową scenę. Chociaż jego koncert przypadł na przedwyborczą gorączkę w Wielkiej Brytanii, to jednak wielki powrót skrzypka wdarł się przebojem na pierwsze strony gazet.
Jeden z krytyków The Times przyznał: "Odkąd żyję, tylko jeden brytyjski skrzypek stworzył coś tak odważnego i porywającego. W grze Kennedy’ego wyraźnie można dostrzec jego zupełnie nową dojrzałość. Żaden inny skrzypek na świecie nie byłby w stanie przejść podobnej transformacji stylistycznej."
The Daily Telegraph napisało: "Po raz kolejny stało się jasne, że Kennedy nie ma sobie równych."
Od tamtej pory artysta był rozchwytywany na całym świecie, koncertując w najsłynniejszych salach w wielu krajach, m.in. w Australii, Austrii, Kanadzie, Danii, Niemczech, Irlandii, Włoszech, Japonii, Nowej Zelandii, Norwegii, Polsce, Hiszpanii, Szwajcarii i Wielkiej Brytanii. W 1998 roku odbył słynne tournee po Ameryce Północnej, pierwsze od pięciu lat. Od tamtego czasu skrzypek wracał do Stanów jeszcze kilkakrotnie.
Kennedy wrócił do studia i nagrał ponownie koncert skrzypcowy Elgara i „The Lark Ascending” Vaughana Williamsa z sir Simonem Rattle i Miejską Orkiestrą Symfoniczną Birmingham.
W recenzji gazety The Daily Telegraph napisano: "Solowa kadencja w finale przeszywa dreszczem, ostatnie takty porażają niezwykłą siłą ekspresji."
W 1998 roku Kennedy nagrał recital poświęcony wielkiemu skrzypkowi i kompozytorowi - Fritzowi Kreislerowi. Wyprodukował i wydał „The Kennedy Experience” - nagrania zainspirowane i oparte na muzyce Jimiego Hendrixa.
W 1999 roku Kennedy zjednoczył siły z jedną z najlepszych wiolonczelistek na świecie - Lynn Harrell i wspólnie nagrali przyjęty entuzjastycznie przez krytykę album z muzyką kameralną Bacha, Ravela & Kodaly’ego.
Jeszcze w tym samym roku w EMI ukazała się płyta pt. „Classic Kennedy”, która była zbiorem krótkich utworów nagranych wspólnie z Angielską Orkiestrą Kameralną, i która zadebiutowała od razu na pierwszym miejscu brytyjskiego notowania nagrań z muzyką klasyczną.
Rok później Kennedy wydał koncert oparty na muzyce rockowej grupy The Doors.
W 2000 roku ukazało się pierwsze w karierze skrzypka nagranie Bacha, na którym znalazły się cztery najbardziej znane prace kompozytora: koncert na dwoje skrzypiec d-moll, koncert na obój i skrzypce d-moll i dwa koncerty skrzypcowe – a-moll i E-dur. Dyrygentem był sam skrzypek. Jest to pierwsze nagranie Kennedy’ego z jedną z najstarszych i najbardziej szanowanych orkiestr – z Orkiestrą Berlińskiej Filharmonii.
W sezonie 2000/2001, Kennedy zagrał z tym zespołem kilka dużych koncertów w różnych częściach świata.
W 2000 roku artysta otrzymał nagrodę za wkład w rozwój Brytyjskiej muzyki podczas rozdania UK BRIT AWARDS, w londyńskiej Royal Albert Hall. W rok później to samo gremium przyznało skrzypkowi tytuł Artysty Roku. Kennedy rozpoczął transmitowaną przez telewizję uroczystość rozdania nagród utworem Bacha z Orkiestrą Berlińskiej Filharmonii i wprawił w osłupienie publiczność swoim porywającym wykonaniem Monte Czardasza z polskim trio Kroke z Krakowa.
Na 2002 rok Kennedy przewidział dalsze koncerty z berlińską orkiestrą, wykonanie koncertów Vivaldiego i kolejne występy z Kroke. Rok 2002 to również 25. rocznica londyńskiego debiutu skrzypka. Dla uczczenia rocznicy zaplanowano kilka artystycznych wydarzeń, w tym GREATEST HITS TOUR - tournee z największymi przebojami, z towarzyszeniem Polskiej Orkiestry Kameralnej.
W 2003 roku ukazała się płyta inspirowaną muzyką klezmerską, arabską i cygańską, nagrana przez Kennedy’ego wspólnie z trio Kroke – projekt „East Metys East”, a także długo oczekiwane nagranie Czterech Pór Roku Vivaldiego z towarzyszeniem Orkiestry Filharmonii Berlińskiej.
Kennedy prywatnie jest wielkim fanem futbolu i od dawna kibicuje drużynie Aston Villa. Jeżeli tylko pozwalają mu na to rozliczne obowiązki, chodzi na mecze piłkarskie. Artysta poślubił swoją wieloletnią towarzyszkę życia – Agnieszkę. Ma syna – Sarka. Swój czas dzieli między dom w Krakowie, Londynie i Malvern.
Strona oficjalna:
http://www.nigelkennedy.de
