Jeden z sześciorga synów pianisty i kompozytora Ellisa Marsalisa. Wynton podjął naukę gry na trąbce jako dziecko w wieku sześciu lat, a regularną naukę muzyki rozpoczął zanim jeszcze wkroczył w drugą dekadę życia, rozwijając równocześnie swe zainteresowania jazzowe. Był uczniem m.in. Johna Longo i Berta Branda. Grał w nowoorleańskich orkiestrach marszowych prowadzonych przez Danny’ego Barkera, a także klasyczne koncerty na trąbkę z New Orleans Philharmonic Orchestra. Równocześnie pogłębiał swą wiedzę w dwóch na bardziej prestiżowych amerykańskich uczelniach Berkshire Music Center w Tanglewodd i Julliard School of Music w Nowym Jorku.

Współpracuje z Art Blakey’s Jazz Messengers. Nagrany dla CBS Records album "Wynton Marsalis" okrzyknięty zostaje jazzowym Albumem Roku. Obok coraz częściej rejestrowanych płyt jazzowych Marsalis realizuje także nagranie z klasycznym, poważnym repertuarem - nagrywa m.in. koncerty Haydna, Hummla i Leopolda Mozarta z London National Philharmonic Orchestra. Ten epizod z muzyką klasyczną przynosi mu, nie mające precedensu w historii jazzu, równoczesne Nagrody Grammy za album jazzowy i klasyczny. W 1991 r., mając ledwie 30 lat, jest już jedną z najbardziej znanych postaci na międzynarodowej scenie muzycznej. Od wielu lat pełni prestiżową funkcję dyrektora Lincoln Jazz Orchestra.

Album "The Magic Hour" jest pierwszą płytą Wyntona nagraną dla Blue Note.

Dionizy Piątkowski, "Encyklopedia Muzyki Popularnej - JAZZ", Copyright by Oficyna Wydawnicza Atena 1999
 
Strona oficjalna:
www.wyntonmarsalis.com