Zespół Whitesnake powstał w 1977 roku na fali wielkiej popularności hard rocka i jest nierozłącznie związany z postacią lidera, wokalisty Davida Coverdale’a. Jest on bowiem słusznie uważany za jeden z trzech najważniejszych głosów tego gatunku – obok swoich wielkich poprzedników, do których zaliczają się Robert Plant (zespół Led Zeppelin) i Ian Gillan (Deep Purple). Związki lidera Whitesnake z klasycznymi formacjami hard rocka umacnia kilkuletnie „terminowanie” w Deep Purple, gdzie uczeń zastąpił mistrza. Coverdale śpiewał w Deep Purple w latach 1974-75.

Jego wejście w skład tej słynnej formacji było spełnieniem mitu o Kopciuszku – amatorski wokalista nie tylko przejął z dnia na dzień repertuar jednego z dwóch najważniejszych wokalistów tamtych lat, ale od razu wzbogacił Deep Purple o interesujący wkład kompozytorski na albumach „Burn” oraz „Stormbringer”.

W rezultacie nieustających kłótni pomiędzy muzykami, zespół Deep Purple przestał istnieć w 1976 roku – David Coverdale miał wtedy 25 lat i spróbował szczęścia jako solista. Nagrał dwie płyty: „Whitesnake” (1977) oraz „Northwinds” (1978). Obie eksponowały najlepsze walory jego głosu, tak szybko docenione zarówno przez weteranów z Deep Purple, jak i fanów rocka: ekspresję i „metaliczną” barwę.

Postępująca integracja z zespołem akompaniującym (eksponującym partie solowe dwóch gitar elektrycznych, w przeciwieństwie do aranżacji gitarowo-klawiszowych charakterystycznych dla „Parpli”) podczas tras koncertowych promujących albumy, spowodowała przekształcenie się formacji w zespół o nazwie Whitesnake. Jego jedynym stałym członkiem miał się okazać sam wokalista, David Coverdale.

Lider szybko poprowadził grupę Whitesnake ku sławie, zwłaszcza wśród widowni europejskiej i japońskiej. Przyszło mu to tym łatwiej, że już na wczesnych sesjach pojawili się w składzie Whitesnake dwaj ex-Purple: Jon Lord (organy i instrumenty klawiszowe) oraz Ian Paice (perkusja). Obaj mistrzowie zagrali obok Coverdale’a na koncertach składających się na dwupłytowy album „Live In The Heart Of The City” (1980), porywające podsumowanie pierwszego etapu działalności Whitesnake (m.in. Walking in the Shadow of the Blues, Ready an' Willing oraz Fool for Your Loving).

Imponujący przełom – potwierdzony zdobyciem publiczności amerykańskiej – nastąpił po nagraniu albumu „Slide It In” (1984), pierwszej w dziejach Whitesnake Platynowej Płyty. Praktycznie każdy album z połowy lat 80. zawierał klasyczne piosenki, znajdujące trwałe miejsce w historii hard rocka, ale chyba najbardziej wyróżniały się ballady Here I Go Again i Lookin’ For Love oraz wspaniały, energetyczny Still Of The Night, nawiązujący do tradycji Led Zeppelin.

Kolejne albumy umacniały pozycję zespołu na międzynarodowej scenie: „1987” (1987), „Whitesnake” (1987) oraz „Slip Of The Tongue” (1989). Na tym ostatnim zagrał w zespole wirtuoz gitary elektrycznej, Steve Vai. Ale też była to ostatnia z „wielkich” płyt Whitesnake z lat 80. Następną dekadę rozpoczął David Coverdale nietypowo. Zaskakując wielbicieli (i chyba trochę samego siebie) nagrał znakomitą płytę z byłym liderem Led Zeppelin, gitarzystą Jimmym Pagem, „Coverdale/Page” (1993). Kolejny album firmowany nazwą zespołu ukazał się dopiero w 1998 roku – podczas trasy promującej „Restless Heart” (bo tak brzmiał tytuł nowej płyty), wokalista odwiedził Polskę i dał akustyczny recital na żywo w Trójce.

Warto dodać, że mniej więcej w tym samym czasie Whitesnake nagrał akustyczny występ w Tokio. Zapis wydarzenia ukazał się na płycie „Starkers In Tokyo” (1998). Dwa lata później pojawił się trzeci solowy album w karierze Davida Coverdale’a: „Into The Light” (2000). Płyta nawiązywała do najlepszego okresu wokalisty w Whitesnake, a nawet w Deep Purple. Nie zaskakiwała niczym nowym, mimo to spotkała się z jednomyślnym uznaniem wielbicieli wokalnego talentu artysty.

Reaktywowany Whitesnake ponownie ruszył w trasę na początku nowego milenium, tym razem u boku innych europejskich mistrzów stadionowego rocka, The Scorpions. Ostatnie lata przyniosły szereg godnych uwagi kompilacji płytowych. 2CD „25 Year Anthology” (2003) gromadzi najważniejsze nagrania z 25-letniej historii Whitesnake, natomiast interesującym uzupełnieniem tej kolekcji jest album „Early Years” (2004).
- Daniel Wyszogrodzki -