Jej śpiewanie zaczęło się w szkolnych chórach, w podstawówce, potem w Technikum Szklarskim. Ale o
artystycznej karierze zdecydował przypadek. Rekomendowana Tadeuszowi Sygietyńskiemu przez
poznańskiego dyrygenta Zdzisława Górzyńskiego została w 1951 roku przyjęta do Państwowego Zespołu
Pieśni i Tańca Mazowsze. Spędziła w nim osiem lat. Objechała z nim cały niemal świat, z nieznanej nikomu
chórzystki stała się znaną solistką, której popularności przydała piosenka Ej, przeleciał ptaszek. W 1959
roku odeszła z Mazowsza, właściwie bez powodu. I wtedy znowu przypadek zdecydował o jej dalszych
losach. W grudniu tegoż 1959 roku popularny program estradowy „Zgaduj-Zgadula” obchodził jubileusz 50.wydania. W nim właśnie wystąpiła Irena Santor po raz pierwszy publicznie jako solistka. Debiut w nowej roli nie należał wprawdzie do nazbyt udanych, lecz jego radosnym finałem okazała się propozycja nagrań dla Polskiego Radia. Nagrała wówczas piosenkę Straciłam twe serce (muz. W. Szpilman, sł. L. Starski) z filmu Wrzos. Od tamtej pory jej nazwisko nie schodziło z plakatów, okładek płytowych, szpalt i okładek gazet codziennych i periodyków. Obwołana Pierwszą Damą Polskiej Piosenki zaśpiewała i nagrała ponad tysiąc piosenek. Współpracowała z kabaretami Wagabunda, U Kierdziołka i Karuzela Warszawska. Koncertowała w wielu krajach Europy, obu Ameryk, Azji i Australii. Dokonała licznych nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia, płytowych oraz do filmów Przygoda na Mariensztacie, Klub kawalerów, Gangsterzy i filantropi, Przygoda z piosenką. Zrealizowała recitale tv, m.in. Powrócisz tu, Ja jestem twoja, czyli śpiewa I. Santor, Malowanki polskie, Bez próby – I. Santor, Dzisiaj śpiewa się inaczej, Pieśni S. Moniuszki, cz. 1 –Błyszczą krople rosy, cz. 2 – Płyń dźwięczny głosie, Chęć na życie i Benefis I. Santor. Jest m.in. laureatką I nagrody na MFP Sopot ’61 za interpretację piosenek Embarras (muz. J. Wasowski, sł. J. Przybora) i Walczyk na cztery ręce (muz. H. Kaszczyc, sł. L. Starski), III nagrody na festiwalu w Tokio (Japonia) w 1971 roku za interpretację piosenki Może już jutro (muz. L. Bogdanowicz, sł. J. Urbanowicz), nagrody miasta stołecznego Warszawy w 1970 roku, nagrody publiczności na KFPP Opole ’74 za Nalej mi wina (muz. W. Korcz, sł. A. Osiecka), nagrody publiczności na KFPP Opole ’75 za Idzie miłość (muz. W. Korcz, sł. A. Kudelski), nagrody Przewodniczącego Komitetu ds. RiTV w 1979 roku, Grand Prix na KFPP Opole ’79, Grand Prix na KFPP Opole ’91 za wybitne osiągnięcia w sztuce interpretacji piosenki, Nagrody Artystycznej Polskiej Estrady Prometeusz ’94, Bursztynowego Słowika na Sopot Festival 2002 za całokształt działalności artystycznej oraz licznych nagród honorowych i prestiżowych, m.in. Najpopularniejszej Piosenkarki Roku wśród Polonii amerykańskiej (dwukrotnie), Złotego Mikrofonu miasta Chicago, Złotych Kluczy miasta Buffalo, Złotej Honorowej Odznaki Legionu Kanadyjskiego. W 1995 roku ukazały się pamiętniki I. Santor: Miło wspomnieć w opracowaniu Violetty Lewandowskiej, wydane przez Grupę Image.
Ryszard Wolański

Tracklista:
1. Tych lat nie odda nikt
2. Walc w tonacji blue
3. C'est si bon
4. Twarze, twarze
5. Serce
6. Jak dobrze, gdy się nic nie musi
7. Moulin Rouge
8. Kamienne schodki
9. Dziwny jest ten świat
10. Jak fart, to fart
11. Nic oprócz miłość
12. Maleńki znak
13. Uparcie młodzi
14. Besa me mucho
15. W podróżacg serca
16. Już nie ma dzikich plaż
17. Życie na różowo
18. Życie wciąż ma gest
19. Powrócisz tu