Płyta powstała z nagrań zarejestrowanych w Hollywood Palladium 15 grudnia 1988, a wydanych w grudniu 1991.
W nagraniu wzięli udział:
Ivan Neville - Bass, Keyboards, Vocals
Sarah Dash - Vocals
Charley Drayton - Bass, Drums, Vocals
Bobby Keys - Saxophone
Keith Richards - Guitar, Vocals, Producer
Richard Wachtel - Guitar, Vocals
Waddy Wachtel - Guitar, Vocals
Steve Jordan - Bass, Drums, Keyboards, Vocals, Producer
Na płycie zarejestrowano jeden z koncertów, promujących pierwszą solową płytę Keitha Richardsa "Talk Is Cheap". Choć koncert odbył się w 1988 roku, a płyta wyszła w 1992, w niczym to nie zasszkodziło muzyce. Wiadomo wszak, że Richards tworzy muzykę ponadczasową, nie poddaje się modom, o czym świadczą albumy The Rolling Stones. Richards i "amatorzy drogich win" zagrali prawie wszystkie piosenki z płyty "Talk Is Cheap". Zabrakło tylko "You Don't Move Me" i "It Means A Lot", ale za to mamy kilka utworów Stonsów: "Too Rude", "Time Is On My Side", "Happy", "Connection". Nie jest to jednak, na szcęście, tylko powtórzenie "Talk Is Cheap". Niemal wszystkie utwory brzmią tutaj inaczej: zagrane z większą pasją, z większą werwą i zaangażowaniem niż w studio. Brzmią bardziej szorstko, brzmienie jest nieco brudne, nie było bowiem chyba żadnych dogrywek w studio, a i Keith myli się kilka razy. Najwspanialsze momenty to: "Take It So Hard", "How I Wish", "What It Up","Rockwhile", a przede wszystkim "Happy" - coś w rodzaju credo życiowego Richardsa, a na dodatek okraszone wspaniałym gitarowym pojedynkiem Richardsa i Waddy Watchela. Urok tej płyty to surowe, rozkołysane, rytmiczne riffy i zmęczony, zachrypnięty głos. Proponuję posłuchać wszystkim tym, którzy twierdzą, że rock'n'roll umarł.
Źródło: www.merlin.pl