Nienawidzimy polityki, systemu, supermarketów, flaków wołowych, małolatów w irokezach i siebie nawzajem. Nienawidzimy buntu, bo jest żałosny i szybko krzepnie, więc jesteśmy grzeczni, chodzimy do kościoła i zaliczamy kolejne sesje na uczelniach. Wkurza nas świat, w którym przyszło nam żyć - na złość rodzicom upijamy się co sobota w warszawskich knajpach i rozkręcamy niepotrzebne burdy, w których tracimy zęby. Śmieszy nas pozerka małolatów, kultywujących romantyczny etos Polaka-alkoholika, więc mamy chroniczną awersję do picia i nie tykamy tego syfu nawet w najmniejszych stężeniach. Szydzimy ze świata, w którym styl życia zależy od indywidualnego wyboru człowieka, gdzie każdy może być artystą-malarzem kreśląc na desce kółka i paski. Fascynuje nas ten świat, gubimy się w nim i szukamy własnej drogi. Nie szukamy niczego, bo to pretensjonalne i zawsze skrzywione kontekstem znaczeniowym, jesteśmy naturalni, bierzemy z życia tylko chwile. Wiemy co jest naprawdę ważne, wierzymy w absolut, miłość, dobrą muzykę. Nie wierzymy w nic, nie ufamy nikomu i niczemu, bo wiemy, że i tak wszystkich czeka ten sam koniec, bez względu na to, jakie brednie przyjmie się za swoją ideologię. Mamy własny, jedynie słuszny patent na życie: nie oglądamy telewizji, chodzimy na długie spacery nad Wisłę, jeździmy nocą po Warszawie ze słuchawkami na uszach. Spędzamy całe godziny w domach przed telewizorami, w ogóle nie wychodząc na ulice. Nie wierzymy sami sobie. "Nie wierzymy sami sobie" - co za żenada...